Een Rotterdamse vrouw met een bijstandsuitkering krijgt geen extra vergoeding voor de vervanging van haar fornuis en wasmachine. De rechter oordeelt dat dit kosten zijn waar je in principe rekening mee kunt houden door te reserveren.

Aanvraag voor witgoed: 900 euro gevraagd

De vrouw vroeg bij de gemeente Rotterdam bijzondere bijstand aan voor twee huishoudelijke apparaten: een fornuis van 450 euro en een wasmachine van 450 euro. Ze gaf aan dat haar fornuis ruim vijftien jaar oud is, niet meer goed functioneert en dat de deur niet meer goed sluit. Ook de wasmachine zou aan vervanging toe zijn omdat kleding niet meer schoon genoeg uit de trommel komt.

Bijzondere bijstand is bedoeld als extra steun voor noodzakelijke kosten die iemand niet zelf kan betalen, maar gemeenten beoordelen per situatie of daar recht op is. Volgens de gemeente Rotterdam gaat het om hulp bij “bijzondere omstandigheden”, bijvoorbeeld wanneer er door een noodsituatie ineens noodzakelijke kosten ontstaan en reserveren niet mogelijk was.

Gemeente wijst verzoek af: “u had moeten reserveren”

De gemeente wees de aanvraag af. De kern van de afwijzing: de vrouw had (een deel van) het bedrag zelf opzij moeten zetten. Volgens de gemeente gaat het om uitgaven die te verwachten zijn: huishoudelijke apparaten gaan nu eenmaal niet eeuwig mee, en vervanging komt in het leven van veel huishoudens vroeg of laat terug.

De vrouw was het daar niet mee eens en stapte naar de rechter. Ze stelde onder meer dat ze al langere tijd met schulden kampt en financieel moeilijk rondkomt, waardoor sparen volgens haar niet realistisch is.

Rechter: geen “bijzondere omstandigheid” aangetoond

De rechter stelde de gemeente in het gelijk. In de uitspraak oordeelt de rechtbank dat je pas aanspraak hebt op bijzondere bijstand als er sprake is van bijzondere omstandigheden én als je niet over (voldoende) middelen beschikt om de kosten zelf te dragen. In dit geval vindt de rechter dat de vervanging van een fornuis en wasmachine in principe voorzienbare kosten zijn: je kunt er rekening mee houden en proberen hiervoor te reserveren.

Dat de vrouw aangaf dat ze schulden heeft en structureel krap zit, was volgens de rechter op zichzelf niet genoeg om alsnog bijzondere bijstand toe te kennen. Daarbij weegt mee dat zij niet voldoende aannemelijk maakte dat reserveren in haar situatie onmogelijk was.

De rechter gaf nog een praktische aanwijzing mee: als sparen niet lukt, kan het soms een optie zijn om noodzakelijke spullen gespreid te betalen, bijvoorbeeld via een betalingsregeling.

Bronnen: Gemeente Rotterdam, Rechtspraak.nl